Residentiële zorgcentra hebben vandaag een negatieve reputatie en worden vaak gezien als “stervenshuizen”, mede door de ziekenhuisachtige infrastructuur. In het kader van de vermaatschappelijking van de zorg en het dominante “aging-in-place” paradigma wordt residentiële ouderenzorg voorgesteld als laatste redmiddel. Ondertussen zorgt vergrijzing in Vlaanderen en elders voor een dringende nood aan uitbreiding en renovatie van residentiële woonzorgcentra. Dit toont de noodzaak om de architectuur van ouderenzorg fundamenteel te herdenken, zodat ouderen “op tijd” kunnen verhuizen en “ouder worden op de juiste plaats”, in architectuur die aanvoelt als een (collectieve) thuis en niet als een ziekenhuis.

Om dergelijke transformatie te realiseren, is de uitdaging om de kloof tussen architectuurtheorie en -praktijk te overbruggen. Daarom is het onderzoeksdoel: 1) het ontwikkelen van een theoretisch gefundeerd en empirisch onderzocht raamwerk voor het bespreken, ontwerpen en implementeren van sociaal-ruimtelijke innovatie in woonzorgcentra; en 2) het opnieuw verbinden van architectuur met maatschappelijke uitdagingen. Drie woonzorgcentra worden als casestudy onderzocht, d.m.v. een combinatie van etnografische methoden en architectonische analyse, en aandacht voor experten en niet-experten kennis. Dit leidt tot diepgaand, relationeel onderzoek, dat bruggen slaat tussen theorie en praktijk, en zichtbaar maakt hoe architectuur kan bijdragen aan betere woon- en zorgervaringen voor ouderen.

onderzoeksinstelling: KU Leuven

financiering: FWO

onderzoeker: Silke Jacobs

(co-)promotoren: prof. dr. Els Vervloesem en prof. dr. Griet Roets

jaar: 2025-2029